Toen Moeder Natuur mij op de wereld zette, was ze waarschijnlijk even afgeleid, want ze heeft haar werk niet helemaal afgemaakt. Met als gevolg dat ik geboren ben met een linkerarm die korter is. Veel korter.

Ik was het eerste kind van mijn ouders, het was dus zeker niet makkelijk voor ze. Beiden hebben ze mij echter zeer liefdevol en zo veel mogelijk als een 'normaal' kind opgevoed en niet als een 'invalide'. En ze hebben gelukkig niet geluisterd naar het advies van één van de artsen: "U kunt het armpje er beter maar helemaal af laten halen, ze heeft er toch niets aan." Tja.... laten we het er maar op houden dat het 1964 was en lichamelijke afwijkingen nog niet echt bespreekbaar waren.

Wat ik heel bijzonder vind, is dat ik als kind nooit gepest ben met mijn korte arm. Misschien heb ik van jongsaf aan (onbewust) wel een uitstraling gehad van: Heb niet het lef ...!

Ik heb mijzelf altijd prima kunnen redden. Ging naar 'gewone' scholen: kleuterschool, lagere school, MAVO, HAVO en zelfs de opleiding voor apothekers-assistente heb ik kunnen afronden. Terwijl apothekers-assistente toch een beroep is waar je echt je beide handen voor nodig hebt. Ook mijn 'carrière' in het welzijnswerk leverde wat mijn arm betreft geen problemen op.

Omdat ik mijzelf zo goed kon redden, omdat ik zo ontzettend handig was geworden met mijn linkerarm, heb ik nooit aan de prothese gewild. Dan zou ik het alleen doen om niet meer bekeken te worden en dat ging mij te ver, daar was ik te trots voor.

Toch draag ik sinds begin 2002 een armprothese. Ik ben begonnen met een myo-elektrische, op dit moment draag ik een elektrische armprothese, maar wegens problemen met het gewicht, wordt er nu een cosmetische kunstarm aangevraagd. De combinatie van een rugoperatie op mijn 15e (waarbij een groot gedeelte van mijn onderrug vastgezet is) en de ongelijke belasting van mijn rug door het tekort komen van een stuk linkerarm leidde uiteindelijk tot erg veel rugklachten. Het grootste gedeelte van die klachten komt door overbelasting en slijtage van mijn rug. De belasting echter die ontstaat wanneer ik mijn linkerarm voor een handeling inschakel zorgt voor een portie extra pijn. Een extra portie dat ik hoopte te voorkomen of in ieder geval te verminderen door het gebruiken van een armprothese.

Het leren omgaan met een (arm)prothese gaat natuurlijk niet van de ene op de andere dag. Daar gaat heel veel bloed (bij wijze van), zweet en tranen inzitten. Werken is het, heel hard werken.
Eerst heb ik moeten wennen aan het dragen van de prothese op zich en aan het hebben van zo'n 'lange' linkerarm. Mijn lichaam moest ziijn evenwicht weer opnieuw vinden. Mijn lichaamsbesef klopte niet meer. En er waren vele handelingen die ik aan moest leren. En afleren.

Inmiddels is het juni 2008 en nog steeds zit ik in dit proces. Als ik echter mijn logboeken van de afgelopen jaren doorlees, dan realiseer ik mij dat ik toch al een heel eind op weg ben. Nog steeds heb ik iedere dag rugpijn en door de armprothese ben ik in het 'vingerwerk' een stuk onhandiger geworden, maar de opzet, het voorkomen van een gedeelte van de rugpijn, is gelukt.